Ella van der Woude (1987, Sion, Zwitserland) is blikvanger en trefpunt van Houses, de Amsterdamse gitaargroep met de meest prozaïsche bandnaam denkbaar. De vier mannelijke bandleden kijken op de promotiefoto ‘out of focus’ toe hoe hun frontvrouw de zware taak op zich neemt om recht in de camera te kijken. Ook zit Van der Woude in haar eentje met een gitaar aan de ongemakkelijke studiotafel van een Zwitsers tv-programma om namens de hele band een liedje te spelen. Zo gaat het vaak: in een gitaarband ben je als vrouw óf bassist óf het totale gezicht van de band. Een tussenweg is er niet.

Toch is de debuut-ep End of story een hechte bandplaat geworden, met minstens drie prijsnummers die door elk bandlid worden gedragen: de apotheose in openingsnummer en single ‘Stay with me’ komt tot stand dankzij én stuwend drumwerk én het hammondorgel én het gitaarspel. Maar van erg groot belang is de zang vol hunkering van Ella van der Woude (‘I wish I could be a book, I wish I could be a letter’), die aan het eind van het nummer trouwens erg sympathiek wordt overgenomen door een bescheiden mannenkoor op de achtergrond. Eventjes komen de andere bandleden achter hun instrumenten vandaan.

Van der Woude zingt franjeloos, in een gedragen tempo, onthaast. Juist omdat ze niet de indruk wekt dat ze door iets op de hielen wordt gezeten, overtuigt ze in haar verlangen (‘Stay with me’), haar smeken (‘End of story’), haar desolaatheid (‘Suicide’). Luister daarom vooral ook hier naar ‘Creatures of the night’ met haar andere band, folkgroep Sindur, en de Pixies-cover ‘Wave of Mutilation’. Ook Zwitsers hebben gevoel.

Als eerste valt de vanzelfsprekendheid op. Al op zijn debuut-ep zingt de Nederlands-Marrokaanse singersongwriter Kashmere Hakim zijn liedjes met een opvallend soevereine bedachtzaamheid. Dat niet alleen. Ook die liedjes zelf moeten klinken zoals ze klinken. De uitvoering is in alles sober, de zang zonder decoratie. In niets klinkt een poging tot verschuilen. Dit is wat zijn moet.

Bij aanvang van ‘The Hillsinger EP’ klinkt Hakim als een jonge tegenvoeter van Bob Dylan, vooral door het ‘zingzeggen’ en tokkelend gitaarspel. Opener ‘Free people’ doet in de eerste maten ontegenzeggelijk denken aan ‘Girl from the north country’ van de vroege Dylan. Maar luisterend naar andere nummers, vooral ook op andere plekken op het internet – OngekendTalent, MySpace, YouTube – blijkt de zanger breder geïnspireerd: lieflijker, ingetogener, bezonkener.

Maar in alles wat tot dusver van Kashmere Hakim te horen valt, klinkt het onmiddellijke bestaansrecht van zijn liedjes door. Dat is knap. Het is een effect dat voor een groot deel volgt uit de timing van zijn zang, het ritme van zijn zinnen, de autonome cadans ervan. Dan mag de gitaar ergens wat vals gestemd zijn, dan mag hij soms onverstaanbaar binnensmonds zingen. Maar het is ook de rust, de net-niet-onthechting die de debuut-ep van Hakim zo goed maakt. Hij is observator in dat klassieke vak van singersongwriter.

In een bepaald opzicht heeft postrock veel weg van klassieke muziek: het kan erg lastig  zijn woorden te vinden voor wat je hoort. De verleiding is daarom groot om beelden uit de natuur op te roepen: een soundscape als een weids vergezicht, een gitaareruptie als een plotselinge onweersbui, een onverwacht rustmoment als een opklaring aan de hemel.

Misschien dat het daarom wel zo lang geduurd heeft om de verdiende aandacht te geven aan TravelSunnySamsara, het soloproject van gitarist Chris Draaijer van de Eindhovense stoner&postrockband Hijos de Mayo. Dat de muziek, die hij heeft opgenomen in een productiehok met de bescheiden naam ‘herriekamer’, kwaliteit heeft is zonneklaar (!). Maar hoe dat te verklaren.

Zelf zou ik postrock omschrijven als een genre waarin de gitaar de voornaamste verteller is. Niet op hoge toon, maar aanvankelijk weifelend, om daarna steeds zelfbewuster de stem te verheffen. Chris Draaijer lijkt voornamelijk bezig te zijn met een reis; een reis door India, getuige songtitels als Along the Yamuna River en Mapusa Road en de Indiase drone in NowMakeGood. En wat te denken van het woord ‘Samsara’, dat blijkbaar verwijst naar de boeddhistische en hindoeïstische cyclus van dood en wedergeboorte.

Zo exotisch als die verwijzingen wordt het niet met TravelSunnySamsara. Dat is jammer. Draaijer verwijdert zich niet van de conventies van de postrock: repetitieve gitaarpartijen, die laag voor laag worden opgebouwd naar een meer of mindere climax. Maar erg mooie momenten zijn er ook: de eenzame opening van slotnummer Les Machines Sont Fatiguees tegen de achtergrond van het geluid van een opstartende raket, de gitaren die om de meest desolate tonen strijden aan het slot van Nightswimming (In Backwaters) en de voorzichtige lagen muziek in Forests On Mountains. Al die oplichtende momenten zijn gratis te downloaden.

Het valt pas op na een tijdje geluisterd te hebben naar debuutalbum Razorblade Lemonade van de Haarlemse gitaarband Heist: frontman Alex Krottje heeft een eigenaardige kwaliteit. Met zijn wat lijzige frasering klinkt zijn band soms slomer dan deze is. Hij haalt voor het gehoor het tempo omlaag.

Dat is goed, want die eigenschap geeft de in wezen traditionele hardrock van Heist een eigenzinnige nasmaak. Bij de eerste draaibeurten van het debuut van Heist is vooral een band te horen die degelijk wil laveren tussen de grunge van begin jaren negentig en de nu metal van de eind jaren negentig. Het volvette, hechte geluid is onberispelijk, al vallen de drums wat weg. Zonder ruggesteun van een label is de plaat eigenhandig geproduceerd. In New York werd Razorblade Lemonade vervolgens afgemixt.

Moeilijker kan het zijn groter te groeien dan die gedegenheid. Zanger Alex Krottje belichaamt die moeite. Hij heeft een goede timing, zijn zang is aangenaam luchtig, de melodielijnen zijn trefzeker. Maar hij vliegt nergens de bocht uit. Die spanning blijft ver weg.

Brein achter de band is gitarist Thijs van der Klugt. Zijn spel is vol en op een fijne manier hoekig. Maar als de band teruggeschakelt en de distortion zwijgt, zoals verderop in het openingsnummer Chocolate of het grootse Lies On Display – want Heist heeft ook een introspectieve kant – was meer muzikale verbeeldingskracht van hem een pluspunt geweest.

Het debuut van Heist, dat in het verleden in het voorprogramma stond van Keith Caputo, had dus meer kunnen sprankelen. Maar Razorblade Lemonade is een fijn debuut, vooral omdat de band zich niet op een goedkope manier door het hardrockgenre slaat.

Aan het eind van de plaat, wanneer Green Lizard-frontman Remi Tjon Ajong een gastrolletje vervult in You’re A Mouthful, wordt duidelijk hoe het ook had gekund. Vooral tekstueel is Ajongs agressie geforceerd: ‘Your eyes they speak a hundred lies / you draw your shit over the dotted lines / and hope to god that we just keep on buying.’ Het is niet meer dan een kort moment, maar ook zoiets toont aan dat Heist met dit debuut eigenlijk al veel achter zich heeft gelaten.

Zelden heb ik een gitaarband gehoord die zo’n stevig patent heeft op de ‘teenage angst’ van het Hollandse schoolplein: de middelbare school-schmerz die ongetwijfeld iedereen tussen zijn 13e en 18e weleens overvalt. Aan het begin van debuutplaat This is not romantic van de Meppeler band I Kissed Charles zit zangeres Charlot Henzen thuis gebogen over haar wiskundesommen. ‘I’ve got to focus on my schoolwork, you are bouncing in my head’, zingt ze in openingsnummer ‘People come but lovers go’. Waarna algauw een geëxalteerd refrein uitbreekt, volgepompt met synthesizerklanken en hemelbestormende drumroffels.

I Kissed Charles treft precies de kern van de hedendaagse adolescentie, waarin zowel alles ironisch is als de ironie volledig ontbreekt. De overvloedige synthesizers in het bandgeluid en de luipaard-legging van de frontvrouwe zijn heus tongue-in-cheek, maar de droefcatchy refreinen en het lyrische zelfmedelijden worden met de overgave gebracht die doorgaans slijt bij het ouder worden.

Toch is This is not romantic voor alle leeftijden een aanstekelijke plaat. Erg belangrijk is het onaflaatbaar stuwende drumwerk van Marco Muhring. Maar ook de zang van Charlot Henzen, die in deze opnames veel krachtiger klinkt dan live, is begeesterend. Prijsnummer is eerste single Over Before It Had Started Yet: het juiste repetitieve keyboard-riffje van Henzen, de pulserende bassdrum van Muhring en fantastisch klassieke gitaarbreaks in het refrein. Gaandeweg de plaat benaderen de songs dit ideaal steeds minder. Maar de opwinding en het plezier van de eerste helft van het album blijven bij.

Aan zelfinzicht hebben ze geen gebrek bij de Excitors, getuige de bandnaam. De energie en de onstuimigheid die het debuut Sexcitorsexcit laat horen, is de grootste troef van de gitaarband uit Den Haag. Dan hebben we het niet over pretentieloze pretpunk, maar over geëxalteerde rock die het hele idioom van het genre aanwend om het enthousiasme te kanaliseren: onvervalste poprockrefreinen, een coupletje ska, een hardrockende terzijde, een paar minuten singer/songwriter, een synthesizerexperimentje uit de jaren tachtig. De bandleden struikelen haast over het dozijn wisselingen per nummer.

Aan bewijsdrang ontbreekt het niet, dat maakt de plaat van de Excitors bijzonder sympathiek. Maar met zo’n veelzijdige taakopvatting is een bindmiddel essentieel. Daarin voorzien de vaak heerlijk droge drums van Jimmy van den Nieuwenhuizen (op het podium vervangen door Tony Peroni Jr.). Ritmisch gebeurt er nogal wat, maar hij hecht alle bestanddelen vakkundig af. Het was daarom een goede keuze van de band om het grootste deel van het opnamebudget in de drums te steken. Zonder die basis was de band misschien niet overeind gebleven.

Al gaat de sneer in de stem van frontman Mauro Molenaar eveneens overal doorheen. Zijn timing is misschien niet perfect en hij moet hard werken, maar uiteindelijk lukt het hem de volumineuze rock op het debuut van de Excitors de baas te blijven. Begeesterend zijn ook de vaak meerstemmige, half geschreeuwde refreinen. Minder geslaagd zijn de geregeld onzuivere achtergrondvocalen. En wat te denken van de alomtegenwoordigheid van de keyboards. Een liedje als Doorstep krijgt er een welkome mysterieuze weerklank door, maar vaker klinkt de plaat onnodig gedateerd. Terwijl de Excitors zo fris van geest zijn.

Speelt lokaliteit in de popmuziek nog een rol van betekenis? Dankzij globalisering en communicatiedrift is geografie niet meer dan een curieus detail in de biografie van een band. De popjournalist doet in een hang naar folklore haar best IJsland te koesteren als eiland van eigenzinnigheid, Glasgow als thuisbasis van flegmatieke indiepop en Brooklyn als geboortekamer van experimentele rock. Maar is dat niet gekoketteer met een voorbije wereld?

Vragen van die aard dringen zich op wanneer Never be scared / Don’t be a hero, de nieuwste plaat van de Amsterdamse band Moss, opstaat. De besprekingen zijn terecht alom lovend: het album laat een hecht klinkende, eigengereide gitaarband horen. Debuut The long way back (2007) speelde veel nadrukkelijker leentjebuur bij Grote Pophelden uit het verleden.

Maar het voornaamste onderscheid lijkt van geografische aard. Dan doel ik niet op frontman Marien Dorleijn, die naar verluidt dit jaar van Amsterdam naar Utrecht verhuisde. Moss leek zich twee jaar geleden muzikaal te hebben gevestigd aan zowel de Amerikaanse westkust als het noordoosten van Engeland (Liverpool). Anno 2009 heeft de band de VS niet meer verlaten, maar heeft ze Californië verruild voor de binnenlanden, richting oostkust: Nebraska, Kentucky, South Carolina.

Ergens in deze uithoeken moet Moss, al repeterende in een Amsterdams oefenhok, de roots-invloeden van de laatste plaat hebben opgedaan. En die weemoedige, maar puntige gitaarrock, die ook te horen is op Never be scared / Don’t be a hero, die moet toch van noordwaarts komen? Die moet zijn wieg toch hebben in de staat Washington? Sinds de grunge daar is uitgewoekerd, staan er bedeesdere, maar gloedvolle bandjes beurtelings op.

De vraag is hoe lang de popliefhebber nog een wereldkaart aan zijn muur moet hebben hangen om de muziek waarnaar hij luistert te duiden. De aardrijkskunde van de popmuziek lijkt alleen in gedachten nog levensvatbaar. Alle windstreken bevinden zich in het repetitielokaal.

Je zal maar een Fries genoemd worden. Als Groninger. Maar de randstedelijke redactie van 3voor12 weet nu eenmaal niet beter. Een verkeerde provinciale tag op de Luisterpaal. Het is detail, het is detail.

Of zou Kettel toch Friese wortels hebben? Het web is in dubio over deze volgens een bron ‘sympathieke Fries’, de oud-pianist die de elektronische wereld in is gestapt. Opnieuw detail. Want hij zit bij een Gronings label, heeft Amerikaanse contacten, heeft internationaal een grote naam.

Kettel, ofwel oud-student Nederlands Reimer Eising (1982), heeft een nieuw album uit: Myam James Part 2. En ongelooflijk: wat een prachtige blijmoedigheid. Hier wordt geen existentiële crisis bestreden. Exemplarisch is openingstrack Kingscourt Imp, dat begint met een handvol akkoorden synthesizerkoor. Er is iets groots opkomst. Een haast religieuze zaligmaking.

We komen terug op aarde met een knullig luchtig keyboardmelodietje en de simpel doffe beat die er in slaat. Met de komst van een opgetogen springerige clavecimbel schuiven de Parijse salons het nummer binnen. Maar de boodschap blijft: niks is er aan de hand, de dag kan welgemoed begonnen worden.

Bekijk dat benauwde studiohol van Reimer Eising, op deze oude foto van 3voor12. De verschaalde lucht komt je tegemoet. Het eeuwig dichte raam, het bord met maaltijdresten, de halfvolle pakken taxi-drank. De ruimte is zo krap dat hij aan het eind van het nummer het servies omstoot. Maar uit dat potdichte hok komt muziek als een opklarende lucht, als een opdrogende straat. Een andere werkelijkheid. Dát is muziek.

Hello again.

Zoals ik in het vorige deel heb verteld, zal ik in dit deel van mijn blog meer uitweiden over het belang van netwerken.

In de afgelopen twee ben ik een aanal keren op de gok naar Engeland gereisd om daar met een stapeltje demo cd’s te lobbyen bij een aantal labels. Dit varieerde van de grote bekende namen als EMI, BMG etc. tot de kleinere independent labels als bijvoorbeeld Dented Records.

Bij de grote labels kwam ik vaak niet verder dan de receptie waar je dan doorgestuurd werd naar een soort van postkamer waar je je demo cd achter kon laten en waar je dan ten stelligste beloofd werd dat het doorgestuurd zou worden naar de A&R medewerker van jouw genre. Uiteraard is het zo dat deze mensen misschien wel een paar honderd demo cdtjes per dag in hun handen krijgen en je moet dan dus ook wel erg bijzonder zijn willen ze jouw cdtje er toevallig uitpikken en er ook nog wat in zien.

Ik besloot dat het nuttiger was voor mij om me te richten op de kleinere Independent labels.

Zo kwam ik dus bij Dented Records terecht. Toevallig het label van van een Britse HipHop crew die ik erg dope vindt. Ik belde aan bij het op internet geregistreerde adres en wat schetste mijn verbazing? Jawel de frontman van diezelfde Britse HipHop crew kam doodleuk in zijn boxershort de trap afgestommeld om de deur voor mij open te doen. Vanaf dat moment was het mij duidelijk.

Praten over muziek is ten alle tijden makkelijker met een muzikant dan met een zakenman. Ook luistert een muzikant anders naar muziek dan een zakenman. Ik kon vanaf dat moment in elk geval tegen mezelf zeggen dat ik de commerciële instelling van de grote labels vooralsnog aan me voorbij moest laten gaan.

Nou kan ik natuurlijkeen mooi verhaal vertellen dat ik vanaf dat moment gebakken zat en dat ik een mooie deal heb gemaakt met dat label, maar dat is niet het geval. Wat er wel onstond is een wederzijds respect tussen twee artiesten die in elk geval begrip hadden voor de manier waarop de ander bezig was met zijn passie en dat was misschien nog wel waardevoller dan een platendeal of iets dergelijks. Ik kon via dit label in elk geval mijn netwerk verbreden en ben zo in contact gekomen met een hele hoop andere Britse artiesten maar ook met mensen die niet zozeer direct met muziek bezig waren, maar wel met alles wat daar bij komt kijken. Promotie en productie van de daadwerkelijke cd’s.

Naar aanleiding van deze nieuwe contacten heb ik nog meerder bezoeken gebracht aan London Town om zo ook te lobbyen voor producers en beatmakers waar ik toekomst in zag. Het stelde mij dus ook in de mogelijkheid om anderen te helpen bij het verspreiden van hun product. Ook niet geheel onbelangrijk, want alleen kom je niet zo ver. Je hebt toch altijd ook anderen nodig die je een stapje verder helpen.

Onderschat ook nooit het netwerk van andere artiesten. Er is altijd wel iemand die jij kent die weer iemand anders kent die ook weer iemand kent die toevallig een distributiemaatschappij heeft of iets dergelijks. Schroom dus ook niet om je netwerk te delen met anderen, mits je daar natuurlijk zelf ook het brood in ziet.

In het volgende deel van mijn blog zal ik het uiteindelijke resultaat van het delen van mijn netwerk en het gebruik maken van andermans netwerk toelichten en zo dus vertellen hoe ik uiteindelijk tot deze album release gekomen ben.

Voor nu,

Keep working hard en pursue your dreams,

1 love,

I.N.C. The Poet

Wat maakt een singersongwriter goed? Ten diepste zullen de liedjes de klus moeten klaren. Maar een goede tweede is de geloofwaardigheid. Nu, daar zat het wel goed mee toen ik Kim Janssen kortgeleden zag in het Zwolse Hedon. Setting: jongen met gitaar, met alleen de akoestiek van stem en gitaar. Enige valse bescheidenheid ontbrak niet. Dat hoort nu eenmaal. Afgezien daarvan verdween Janssen aangenaam in zijn eigen liedjes. De ogen nagenoeg gesloten, een heerlijk te veel aan lucht bij het zingen, een lichte slis en de handen die vanzelfsprekend de mooie akkoordgrepen pakken.

Luister je naar Janssens debuutalbum The Truth Is, I Am Always Responsible, uit bij Volkoren, dan is het iets meer gebaande paden. Iets minder Kim Janssen, iets meer volgens het boekje. Intiem, jawel. Mooi intiem, dat ook. Maar wanneer hier wordt gefluisterd, ving de microfoon in Hedon de hete adem van licht doorgloeide zang. Meer niet. Het album kent meer opsmuk, meer drama, meer hese kronkels, meer pathetiek in bruikleen van Damien Rice (Sorry). Ook violen, achtergrondzang en kartonnen drum mochten niet ontbreken. Geef mij uiteindelijk toch gewoon een opname van Hedon. Jongen met gitaar, lichte galm. Het adamskostuum van de singersongwriter. Verder niks dan lof.

—-

Sellaband is very unique. The concept and platform is very one of a kind. Music makers and music lovers join as a team to make music a reality. You ever want to make an album but just lack the fund of making a real one? Or maybe your just dont know anyone that could help you? This was me a year ago. I had ideas and i had songs and i never intended them to be heard outside my circle of friends. Of course i later posted my music online just to have people listen. It was cool to see that people started listening and commenting on my work. Usually i wouldn’t know who these people where, These people just became numbers on my play list and my myspace became a show and tell. This doesn’t apply to everyone as we are seeing more these days with bands i really like, example:(Colbie Caillat, Sherwood, Arctic Monkeys…). When i joined sellaband though the very next day i had just over 100 USD invested in my future. I was amazed. This doesn’t happen for everyone and for my garageband recordings i was really taken back. People started commenting and reacting to my music. The dutch audience really took me under their wing and supported me. The US and the Netherlands are my two top country supporters and i love it. I have since January been to Amsterdam 3 times. The people there are very nice and i have to say that i am very impressed by the talent there. Music is taken very serious there and I love the drive to try new things there as well, example: things like www.sellaband.com

Sellaband for me is long term. I am rooted there and very excited to see where this journey takes me. The music industry is rapidly changing with tons of different ways to market music and i really think sellaband is very unique and genius. I have nothing but confidence that SAB has great things in store for the future. Presently they are discussing more options for promotion in the US and Globally as well as global distribution. I don’t think I’m going any where for a while unless that is that Brush Fire Records gives me a call :). For now though i am a SAB artist to the fullest.

—-

How does the sellaband deal live up to your expectations so far? Is it already opening doors for you and your music in ways you hoped for?

—-

Well me and expectations is a funny thing. “Plan for the best, expect the worst.” I’m not a negative person at all but reality is reality and things are moving but are moving slow at the moment. Remember though that good things take time and SAB is still pretty new and NEW. Downloads are slowly moving online, CDs are moving as well. Future plans are being put in place so I’m thinking we will see more action soon. My big stress and joy is just getting out and gigging and letting more and more people know about the album and about SAB. A PR company in NYC will be working very soon on letting major magazines and TV shows know about SAB so we should start to see a lot of people turning their heads our way and hopefully allow me and other SAB artists to see more windows of opportunity. On the same note, while i was in Amsterdam last month i got to meet with AT Productions http://www.atproductions.com and we talked about putting me on their brochures to promote my music in the Netherlands so you might be able to catch a cubworld show next concert year so keep close my friends.

—-

How does the effort you put into the sellaband project compare to the effort you put into earlier projects you set up? Projects like releasing a record or any project similar to what the sellaband deal is giving you, maybe with the whole promotion thing.

—-

Well with me i really never intended for my little album (the one i produced myself) to be heard globally. I recorded it on garageband as a school project to go along with my senior art show. I pressed 100 CDs. And made a little money selling those to friends and family. After that I thought it was a good time to set a bigger goal and that goal was to get my music on itunes. Seriously last year around this time that was my biggest goal. I thought it would be awesome to just have my music where you could also get Coldplay or Damien Rice… So i connected with CDbaby,com and with the help of a lot of people on sellaband we all requested my music and shortly there after i reached my final music goal. I could retire from music at this point LOL. shortly after this goal was reached though i started to realize that sellaband might actually not take 50 years I think it was somewhere around 8,000 USD that i started thinking this might happen a lot sooner. So back the answer though, i did a lot of my own promotions and things but never really desired more then to just be heard. With sellaband i have not just been heard but i have been supported and have been able to play shows, travel, make an album…So the the efforts i put into my projects pre sellaband was nice because i reached my goals but with sellaband i have lived a dream.

—-

Have you ever been in contact with other labels or have you done some research on other labels? If yes, how does the sellaband deal compares to those you think?

—-

I haven’t done much label searching cause most people i go to about this kind of advice discourage it. Unless your the next Jay-Z or Justin, being a part of a label wont pay off and most likely you will end up owing them for a very long time. Being a family man i cant really take these kinds of risks. The deal needs to fit my style. Sellaband has been very supportive of this. Being able to record a top sounding album and not having it come out of your own pocket or being chained to a label is priceless. Of course sellaband and my believers own into the album but this is NOT a problem for me. We (Sellaband Artist Believers) did this together so i feel like its only right that we share it all anyways. A label i have been interested in for a couple years has been Brush Fire Records and most of my thoughts on this has nothing to do with me knowing how the label does their deals but rather on just Jack Johnson as a person. This is probably real naive of me but i grew up on the North Shore of Oahu and went to the same high school Jack did. I am years younger but have talked to really good friends of his and to make a long story short, i feel there is no way someone like Jack could be involved in a label that would screw anyone. But that just might be me in my realistic positive world I would like to look into that though. BFR hit me up cubworld@gmail.com

—-

Are there any terms and conditions you would rather change in the sellaband deal or things you find a little strange, but you took for granted?

—-

Not really. The concept is changing and i think with the Internet and things it kind of has too. To stay alive in the industry we are defiantly seeing that you need to adapt in some ways to whats going on in the industry. I have no problems with any of the changes that are being made nor did i have any. I know the SAB team pretty well and i know i am in good hands. Changes may happen but the mission is always the same: Anyone that has a passion for music can be involved. Listeners and Artists alike,

Aloha

cubworld