De afgelopen week stond het internet er vol mee. Radiohead biedt haar nieuwe album Ín Rainbows’ ter download aan tegen een prijs die je zelf mag bepalen. Daarnaast kun je het album in een speciale box met topartwork voor 40 pond kopen. Op termijn komt er waarschijnlijk ook een release op cd. Volgens de geruchten gaat EMI dit doen.

Feit is dat dit een vrijwel nieuw model is om een plaat uit te brengen. Het zou mij niks verbazen wanneer hiermee een trend gezet is. Je kunt tenslotte beter hebben dat je fans jouw muziek gratis van je eigen site halen dan dat ze dit via bijvoorbeeld een Limewire doen. Toch is dit wat mij betreft geen testcase voor nieuwe muziek.
Radiohead is een band met een miljoenenpubliek. Bovendien zijn deze fans ook nog eens van het meest loyale soort. Ik betwijfel ook of de band ooit bekend zal maken hoe vaak hun album gedownload is en hoeveel er gemiddeld per album betaald is.
EMI is ook niet gek. Er is nog een enorm publiek voor deze muziek die dit niet kan/zal downloaden en de nieuwe Radiohead gewoon op cd wil hebben. Al was het alleen maar als pronkstuk in de kast.

Is dit het bewijs is dat je geen platenmaatschappij meer nodig hebt? Wat mij betreft niet. Ook deze actie vraagt het nodige op gebied van promotie en marketing. Ook deze vorm van distributie vraagt om management. Denk aan hosting en bandbreedte. Hier kan een goede platenmaatschappij en/of management absoluut meerwaarde bieden. Ik ben trouwens ook erg benieuwd of en welke licentie er op de gedownloade tracks komt. Maar dit terzijde.

Radiohead’s nieuwe album is niet het einde van de muziekindustrie. Maar wel van de industrie zoals we deze nu kennen.

Gaat dit model ook werken bij een nieuwe nog relatief onbekende artiest? Ik denk het wel. Maar dit doen omdat Radiohead er succes mee heeft is misschien net wat te kort door de bocht. Tenzij je contract bij je platenmaatschappij verlopen is, je verschillende klassiekers op je naam hebt staan en al verzekerd bent van brood op de plank voor de hele familie voor de komende 500 jaar.