07-03-2009 The Longest Day

Als we vantevoren hadden geweten dat het zo’n verschrikkelijk lange dag zou worden, hadden we het toch iets anders aangepakt. Om twaalf uur vertrokken we richting de Custard Factory voor de soundcheck. Omdat wederom niemand precies wist wat de planning zou zijn begon de dag gelijk al met wachten…

Bij binnenkomst zagen wij tot ons genoegen dat de backline en het podium dik in orde waren. Toen het tijd was voor onze soundcheck bleek de akoestiek van de Custard Factory meer weg te hebben van de Sint Jans kerk in Den Bosch dan van een goed poppodium. Ook werd duidelijk dat deze avond een soort van bonte avond voor jeugd van Youth Disciples was (voor uitleg Youth Disciples lees blog 05-03, deel 1).

87 Rappers later was de moed ons nóg verder in de schoenen gezakt, waarna Fons toch maar besloot zijn ogen toe te doen onder de dinertafel backstage. In de tussentijd vertrok Robert samen met vier Italiaanse vrouwen richting de oudste pub van Birmingham om een pintje te drinken. Hier kreeg hij al snel te maken met een typisch Engelse voetbalsupporter. Deze man was waarschijnlijk jaloers –vanwege zijn harem- en begon ruzie te zoeken. Onbevreesd als Robert was nuttigde hij in volledige rust zijn pint Guiness en verliet met zijn aanhang de pub.

Ondanks al deze frustraties hadden we toch ontzettend veel zin om te rocken. Na een half uur uitloop leek het moment dan toch eindelijk daar te zijn. De laatste rapper verliet het podium toen er uit het niets toch nog een onaangekondigde woordkunstenaar opdook. Zonder een noot gespeeld te hebben was toen toch echt de maat vol. Coen stormde richting de organisatie om te vragen hoeveel van deze Tupacs er nog zouden komen. Ze vertelden hem dat het inderdaad genoeg was geweest en dat het tijd was voor een stevige portie rock.

Er waren inmiddels niet veel mensen meer in de zaal en we hadden verwacht dat de overgebleven hiphopliefhebbers ook snel de zaal zouden verlaten. Niets bleek minder waar. De sound bleek overweldigend en het publiek waardeerde elke noot. Dit zorgde ervoor dat ook wij in extase raakten en een ontzettend lekkere show speelden.

‘Are you signed yet? I will sign you,’ waren de eerste woorden van een overenthousiaste producer van Young Disciples. Dit soort verhalen moeten altijd met een korrel zout genomen worden, maar het gaf wel aan hoe de show was beleefd. Zelfs een zestigjarige Jamaicaanse vrouw, die nog nooit een liveband had gezien, was helemaal van haar stuk gebracht.

Achteraf was het de lange dag dus meer dan waard geweest, hoewel we de volgende keer toch echt onze pokerset meenemen om de tijd door te komen.

Augustina, we laaaav you!!